KUMDAN İNSAN

Ellerimin ayasıyla, avuçluyorum kumdan tepeleri,
Akıyor parmaklarımın arasından.
Sanırsın, kum saati.
Bedenim gibi camdan ve geçirgen,
Kenarları işlemeli, belli sanatsal.
Zaman bu ya akıp giden hep, durmaksızın,
Hiç geri gelmemek üzere, uzaklaşan, kayıplara karışan.
Zaman kum tanelerinin aķışıyla dönüşüyor,
Tıpkı benim yeniden o tanelere dönüşeceğim gibi.
Doğanın yere döktüğü bir avuç kırıntıyım,
Kum saatinin boşalmasını bekliyorum.
Biliyorum, herkes gibi bende  kaybedeceğim…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: