EINE KLEINE NACHTMUSIK

Gece yavaş yavaş çöker,
Dipsiz kuytulara kadar,
Sonsuzluğu doldurup,
Her yeri boza bağlar.
Dağların, tepelerin, vadilerin,
Aydınlığı yeter gibi gözükür,
Ama onlarda gömülür,
Karanlığa.
Rastlarım,
Kırk yılda bir,
Doğan,
Mavi ay’ın gölgesine.
Görülemeyen nesnelerin ağırlığının,
Şekilllerinin,
Gerçekliğinin kalmadığı,
Bu gece.
O karanlığın gerçeğe tek benzer,
Ses olur.
Ses ya, bu karanlık içinde
Nefes alan,
Parıldayan,
Yaşayan tek şey olur.
İki kişi arasında,
İki duvar arasında.

Vincent Van GOGH - Starry Night Over the Rhone, 1888

Vincent Van GOGH – Starry Night Over the Rhone, 1888

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: