BEN

Bir anda alev aldı,
Gözlerimden acıyla boşalan yaşlar,
Durdu, kurudu…
Rengârenk bulutsularıyla,
Tarif edemediğim boşluğa karıştı.
Kalbim, kalbim yakınken,
Göremediğim fersahların ışığı kadar uzaklaştı bir anda.
Duyularımı günden güne hissizleştiren hissizlik,
Uyuşturulmuşluğun verdiği sonla,
Gözlerimde ki alevden rol çalıp,
Aklımın eremediği patlamanın kor küllerini dağıttı,
Yüzmilyarlarca bir yana.

Şimdi,
Evvelden duymadığım melodiler,
Zihnimin sırları dökülmüş köhne zindanlarında,
Kesik kesik yankılanıyor.
Armoni durmuyor,
Yavaşça iniyor,
Kesik nefesimi
Sanki yeniden kesercesine çıkıyor,
Tam alışmışken,
Yeniden susuyor.
Sonra,
Yıldızların bile aydınlatamadığı,
Sürekli karanlığın,
Derin uğultusu.

Ne tanıdığım sesler,
Ne bildiğim yüzler,
Ne yeşil, ne de soluk soluk mavi,
Ne de uğruna döndürdüğüm Dünya,
Hatırlamıyorum,
Günden güne unutuyorum.
Alamıyorum artık nabzımı,
Ne parmaklarım, ne de tenim artık benim,
Damarlarım, etim, bedenim,
Artık ben,
Kıyamete kadar ben değilim.

the-elephants-large

Elephants, 1948 by Salvador DALİ

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: